zapalenie tchawicy i oskrzeli u psa

Zapalenie tchawicy i oskrzeli – choroba zakaźna

Zapalenie tchawicy i oskrzeli to choroba zakaźna ostra albo podostra, dotycząca dróg oddechowych. Wywołują je mieszane infekcje wirusowo-bakteryjne. Tę chorobę można spotkać na całym świecie, uważana jest za najczęstszą chorobę dotyczącą dróg oddechowych psów. Nazywa się ją kaszlem psiarniowym albo kenelowym – to dlatego, że tam, gdzie znajduje się dużo psów, występuje ona najczęściej – właśnie w schroniskach czy hodowlach.

Zarazkami, które wywołują kaszel psiarni owy najczęściej, są: wirus parainfluenzy typu 2 (PI-2),

adenowirus psów typu 2 (CAV-2), Bordetella bronchiseptica. Zdarza się też, że do zarażenia dochodzi przez rzadsze zarazki, takie jak: reowirusy, herpeswirus psów typu 1, paciorkowce, gronkowce, pasterele, mykoplazmy itd.

Wspomniane bakterie cechują się małą chorobotwórczością, jeśli występują osobno u zwierzęcia, które ma duży wskaźnik odporności. Jednak tam, gdzie znajduje się dużo zwierząt, gdzie panują złe warunki zoohigieniczne, gdzie psy są zarobaczone albo występują jeszcze inne choroby, to odporność zostaje przełamana, a bakterie zasiedlają drogi oddechowe i sprawiają, że infekcje mają cięższy przebieg. Infekcje szerzą się także przez bezobjawowych nosicieli.

Drogi do zakażenia

Aby się zarazić, trzeba mieć kontrakt ze źródłem, czyli z chorymi zwierzętami albo z bezobjawowymi siewcami. Bakteria dociera do dróg oddechowych i uszkadza śluzówkę. Następnie blokuje ruch rzęsek komórek nabłonkowych, dlatego może się pojawić więcej bakterii. Kiedy w jednym miejscu jest dużo zwierząt, wówczas łatwiej się zarazić, bo głównym sposobem zakażenia jest droga kropelkowa. Pośrednie drogi zakażenia, np. miski, są mniej groźne, ale i tak należy zwrócić na nie uwagę.

Choroba układu oddechowego

Objawy choroby

Choroba może dotyczyć psów w każdym wieku, każdej rasy i płci. Jeśli zwierzę ma dobry stan odpornościowy, to choroba może nie mieć objawów lub być bardzo łagodna. Cięższy przebieg dotyczy tych zwierząt, które mają złe warunki do życia, żyją w dużym zagęszczeniu albo żyją w immunosupresji. Wtedy można nawet się spodziewać zapalenia płuc zagrażającego życiu.

Objawy kliniczne choroby są widoczne w układzie oddechowym. Są nimi: suchy kaszel napadowy aż do odruchu wymiotnego, kaszel nasilający się przy wysiłku, przy zmianach temperatury, wydzielina surowicza z nosa i oczu. Gorączka pojawia się rzadko.

Przy rozpoznaniu choroby często okazuje się, że zwierzę właśnie zostało wzięte ze schroniska albo uczestniczyło w wystawie. Objawy zwykle występują przez 1-2 tygodnie, o ile nie nastąpią objawy wtórne. Wtedy może dojść do odoskrzelowego zapalenia płuc z następującymi objawami: wilgotny kaszel, wydzielina śluzowo-ropna z nosa i oczu, gorączka, brak apetytu, apatia.

Sposoby leczenia

Rozpoznanie choroby odbywa się na podstawie wywiadu i objawów. Jeśli nie ma powikłań, to leczenie farmakologiczne nie jest konieczne, ale można zastosować antybiotyki. Stosuje się też leki na kaszel i rozszerzające oskrzela.

Chore zwierzęta muszą być izolowane i trzymane w dobrych warunkach. Można też skorzystać z powszechnie dostępnych szczepionek.